Sabah olmuştu.
Okul her zamanki gibi kalabalıktı.
Koridorlarda öğrenciler konuşuyor, sınıflara giriyordu.
Suko ise hiçbir şey olmamış gibi yürüyordu.
Elinde kahveli jölesi vardı.
Bir kaşık aldı.
Tam o sırada...
Shoko yanına geldi.
"Suko."
Suko durdu.
"Ne var?"
Shoko birkaç saniye sustu.
"Toge öldükten sonra..."
"...hiçbir şey hissetmedin mi?"
Koridor sessizleşti.
Suko birkaç saniye düşündü.
Sonra kahveli jölesinden bir kaşık daha aldı.
"Hissettim."
Shoko şaşırdı.
"Neyi?"
"Boşluk."
İlk kez Suko'nun sesi normalden daha sakindi.
"Takıntılıydı."
"Ama yaşamayı seviyordu."
Shoko cevap veremedi.
Bir süre sonra hafifçe gülümsedi.
"Bunu senden duymayı beklemiyordum."
Suko omuz silkti.
"Ben de."
İkisi okul bahçesine doğru yürüdü.
Öğrenciler uzaktan onlara bakıyordu.
Kimse yaklaşmaya cesaret edemiyordu.
Shoko gökyüzüne baktı.
"Bugün hava güzel."
Suko da baktı.
"Evet."
"İlk kez uzun zamandır hiçbir şey olmuyor."
Suko hafifçe gülümsedi.
"Bazen hiçbir şey olmaması..."
"...iyi bir şeydir."
İkisi banka oturdu.
Hiç konuşmadılar.
Yaklaşık on dakika boyunca.
Sadece rüzgârın sesini dinlediler.
Suko kahveli jölesini bitirdi.
Kutuyu çöpe attı.
Tam ayağa kalkacakken...
Telefonu çaldı.
Ekrana baktı.
Bilinmeyen Numara.
Açtı.
Karşı taraftan kimse konuşmuyordu.
Yaklaşık on saniye boyunca sadece sessizlik vardı.
Sonra...
Tek bir cümle duyuldu.
"Bulduğumu sanıyordum..."
Hat kesildi.
Suko birkaç saniye telefona baktı.
Sonra cebine koydu.
Shoko merakla sordu.
"Kimdi?"
Suko başını hafifçe salladı.
"Bilmemem daha iyi."
İlk kez...
Yüzündeki sakin ifade çok hafif değişmişti.
Çünkü o sesi...
Daha önce bir yerde duymuş gibiydi.
Gökyüzünde bulutlar ağır ağır hareket etmeye devam ediyordu.
Okul ise her zamanki gibi sıradan görünüyordu.
Ama Suko'nun aklında ilk kez cevapsız kalan yeni bir soru vardı.