Yola çıktım,taktım kulaklıklarımı,kulağımda ise o şarkı...
"gidipte dönmemeye söyle yeminlimisin,dönüpte görmemeye dayanabilirmisin. ey göklerin yıldızı benim farkımdamısın,benden ayrı yaşamaya dayanabilirmisin."
Sanki o söylüyordu bana bu şarkıyı,içimde garip bir burukluk daha önce yaşamadığım bir hüzün vardı. Zaten aşkı tarifsiz onsuzlukta tarifsiz olurdu. Abartmıyordum değil mi? Normaldi böyle hissetmem sonuçta 4 senem bu şekilde geçicekti, aramızda uzak bir mesafe olucaktı normaldi böyle hissetmem sanırım.
Asıl şimdi anladım giderken oradayken çokta farkında değilmişim şimdi anladım. İçimden bir ses diyorki "boşver okulu, sen sevdiğine dön. eğitimsizliği bir şekilde halledersin ama onsuzluğu nasıl hallediceksiz" tabiki bu düşüncem doğru değildi sonuçta eğitim çok önemliydi kendimi geliştirip en iyi okuldan mezun olucaktım. Bence buna herşey değerdi.
Yeni bir başlangıç, yeni bir düzene alışmam için bu işin üstesinden gelmem gerekiyordu.Oyüzden bu kadar kendimi salmamam gerekiyordu. Derin bir nefes alıp yeni düzenimi okulumu düşünmeye başladın ve içimi güzel bir heyecan kapladı. Ve artık son durak gelmiştim.
Merhaba yeni hayatım,merhaba yeni başlangıçlarım...